به گزارش اطلاعات آنلاین، انتظار می‌رود این موشک جدید تقریباً 2.5 میلیون دلار برای هر رهگیر هزینه داشته باشد، تقریباً نصف قیمت تخمینی 5 میلیون دلاری نوع بهبودیافته بخش موشکی PAC-3 (MSE) که در حال حاضر در حال تولید است. لاکهید مارتین اعلام کرده است تولید اولیه می‌تواند ظرف 36 ماه یا اواسط سال 2029 آغاز شود و این برنامه با همکاری شرکای صنعتی در ایالات متحده و اروپا توسعه و تولید خواهد شد.

به نظر می‌رسد اعلام توسعه موشک جدید در پاسخ به سوالات فزاینده در مورد مقرون به صرفه بودن برنامه‌های دفاع موشکی ایالات متحده و غرب باشد، با توجه به اینکه به‌کارگیری پاتریوت در اوکراین و ایران میلیاردها دلار برای دستاوردهای نسبتاً محافظه‌کارانه هزینه داشته است. باتری‌های پاتریوت تعداد زیادی از رهگیرها را برای دفاع در برابر حملات موشک‌های بالستیک به کار گرفته‌اند، در حالی که تولید جدید برای پاسخگویی به تقاضای ایالات متحده، اوکراین، کشورهای خلیج فارس و سایر اپراتورها با مشکل مواجه بوده است.

ارتش ایالات متحده پیش از این تأیید کرده است که به دنبال گزینه‌های رهگیر کم‌هزینه‌تری است که قادر به گسترش موجودی موشک‌ها و در عین حال کاهش هزینه‌های خرید باشند و به نظر می‌رسد PAC-3 ACE پاسخ لاکهید مارتین به این نیاز است. مسائل مربوط به مقرون به‌صرفه بودن، فراتر از سامانه پاتریوت گسترش یافته و سامانه‌های ضد موشکی غربی را به شکل گسترده‌تر تحت تأثیر قرار می‌دهد.

سامانه تاد که برای رهگیری حملات موشکی دوربرد توسعه داده شده بود، اولین آزمایش رزمی با شدت بالای خود را در ژوئن 2025، زمانی که در ارتش ایالات متحده برای محافظت از اسرائیل مستقر شد، تجربه کرد. ارتش آمریکا بیش از 150 رهگیر موشک ضد بالستیک تاد را برای رهگیری حملات موشک‌های بالستیک ایران در طول 12 روز صرف کرد. با توجه به اینکه هزینه هر رهگیر بیش از 15.5 میلیون دلار تخمین زده می‌شود، این هزینه در محافظه‌کارانه‌ترین تخمین 2.324 میلیارد دلار بوده است. پیش‌بینی می‌شود برنامه‌های اعلامی در ژوئن ۲۰۲۶ برای تولید سالانه ۴۰۰ رهگیر سامانه تاد سالانه بیش از ۶ میلیارد دلار برای وزارت جنگ آمریکا هزینه داشته باشد.

PAC-3 ACE به جای جایگزینی PAC-3 MSE، قرار است مکمل آن باشد. رهگیر جدید برای درگیری با موشک‌های بالستیک ساده‌تر طراحی شده و به PAC-3 MSE که قابلیت بیشتری دارد، اجازه می‌دهد برای اهداف دشوارتر، از جمله موشک‌های بالستیک با مانورپذیری بالا و سایر تهدیدات هوایی پیشرفته، رزرو شود. این مفهوم، تأکید فزاینده‌ای بر دفاع موشکی چندلایه را نشان می‌دهد، به طوری که فرماندهان به جای تکیه صرف بر گران‌ترین موشک موجود، رهگیرها را بر اساس پیچیدگی تهدیدهای ورودی انتخاب می‌کنند.

گرچه لاکهید مارتین تنها جزئیات فنی محدودی را منتشر کرده، تحلیلگران دفاعی چند تفاوت مهم بین رهگیر جدید و PAC-3 MSE شناسایی کرده‌اند. تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد PAC-3 ACE هم کوتاه‌تر و هم جمع‌وجورتر از موشک موجود است. تحلیلگران هشدار داده‌اند که هزینه پایین‌تر آن احتمالاً به قیمت عملکرد کلی تمام خواهد شد و بالقوه به کاهش برد، ارتفاع درگیری پایین‌تر و کاهش توانایی در برابر پیشرفته‌ترین تهدیدات موشک‌های بالستیک فعلی می‌انجامد.

با این حال، با توجه به اینکه تعداد نسبتاً کمی از دشمنان بالقوه انواع دیگری از موشک‌های کمتر پیشرفته را به کار گرفته‌ و با توجه به اینکه ایران، کره شمالی و روسیه از چین در ادغام نسل‌های جدید فناوری‌ها پیروی کرده‌اند، امکان‌سنجی PAC-3 ACE همچنان با تردیدهای جدی مواجه است.